Ik heb een zusje. DNA liegt niet. Een halfzusje. Ik heb een zusje.

We kennen elkaar al vanaf vorige zomer via de besloten groep van Stichting Donorkind op Facebook. We sturen elkaar berichtjes vanaf augustus. In februari hebben we elkaar ontmoet. Geen moment heb ik gedacht, dat zij mijn zus zou zijn. Maar DNA liegt niet. Ik heb een zus!

Afgelopen donderdagavond om half twaalf ’s avonds stuurde ze mij een bericht. Ze wachtte al een tijdje op de uitslag van haar dna onderzoek bij Family Tree DNA. Ze had samen met een ander Swaab-‘kind’ een test gedaan om te zien of zij misschien verwant waren? Dat bleek niet zo te zijn, maar zij en ik delen 1693 cM (centimorgans, dat is zeg maar de meeteenheid voor DNA). Half siblings. Half zusjes. IK HEB EEN ZUSJE!!!! Ik appte haar: ik kan het wel van de daken schreeuwen!

Dit was waar ik naar op zoek was. Een zusje. Nu ben ik 44 jaar en mag ik leren hoe het is om grote zus te zijn. Ik ben in verwarring. Dolgelukkig. Trots. Blij. Bevestigd in het feit dat zoeken wel degelijk iets oplevert. Maar ook onzeker. Geen idee hoe dit werkt. Het is fijn om haar te kennen en te voelen dat ik haar heel lief vind.

Wat een ontdekkingsreis. Ik bedenk me dat ik snel appeltaart voor haar moet bakken…

Join the discussion 8 reacties

Laat een reactie achter

Contact

Contact

%d bloggers liken dit: