Ruimte in je hart

By | Lotgenoten | One Comment

Toen mijn ouders mij over mijn herkomst als donorkind informeerden, gebeurde er achteraf gezien iets wonderlijks. Ze vertelden: papa is je vader niet. En IK ging HEM bevestigen. In plaats van andersom, hè. Papa, het maakt niks uit. Je bent en blijft mijn vader. Ik nam hem zelfs mee naar de fotograaf, om ons samen vast te laten leggen. Ik was toen 28. Het duurde nog zeker vijftien jaar voor ik actief op zoek ging naar mijn onbekende familie. De zaaddonor a.k.a. mijn biologische vader. Broertjes. Zusjes.

En als je dan gaat zoeken, dan kan het dus gebeuren dat je ouder of ouders zich afgewezen voelen. Dat ze denken dat jouw zoektocht over hen gaat. Maar vaak is dat helemaal niet zo. Veel donorkinderen, zo weet ik inmiddels uit de vele gesprekken die ik met lotgenoten voer, hebben ruimte genoeg in hun hart voor iedereen. Voor hun moeder(s), hun vader, hun donorvader. En voor nieuwe broers en zussen.

Het is net als een gezin dat een tweede kindje verwacht. Het is niet zo dat de omvang van de liefde voor je kinderen vooraf vaststaat, en dat die ruimte in je hart gedeeld moet worden als er meer kindertjes komen. Nee joh, het is zelfs zo dat de ruimte in je hart met elk kind verder groeit. Er is ruimte genoeg voor iedereen.

Als ouder hoef je je dus helemaal niet afgewezen te voelen als je kind besluit op zoek te gaan naar zijn of haar biologische ouder. Dat gaat in de meeste gevallen helemaaaaaaal niet over jou. Dat je het niet goed zou hebben gedaan. Dat je niet voldoet. Trap niet in die valkuil! Het gaat om de zoektocht van je kind naar zijn of haar onbekende helft. Een helft waarvan het heel logisch is dat je die als mens wil leren kennen! Ik heb dan ook maar een advies: steun je kind in de zoektocht. Die steun hebben we verdorie gewoon nodig.

Wat ik zoek…

By | Food for thought, Over Ester | 2 Comments

Iemand vroeg het laatst weer: lijk je veel op je moeder? Toen ik met dit blog begon, dacht ik misschien van niet. Omdat we op veel punten zoveel van elkaar verschillen. Maar toen ik de foto’s zag die afgelopen najaar voor Vriendin gemaakt werden, wist ik het ineens niet meer. Op sommige foto’s vind ik mezelf erg op haar lijken. Maar hoeveel dan? Ik heb werkelijk geen idee. Als je de ene helft mist, weet je gewoon niet in hoeverre de andere helft meer of minder zichtbaar is? Ik denk dat ik pas weet op wie ik lijk, of wat ik van mijn moeder heb, als het plaatje compleet is.

Lang heb ik geleefd in de veronderstelling dat ik ‘gewoon mezelf’ was. Dat ben ik natuurlijk ook. Maar ik ben ook het product van het genetisch materiaal van twee mensen, mijn biologische vader en mijn moeder. Zelf kinderen krijgen was in dat opzicht een eye-opener. Ze lijken toch echt verdomde veel op hun vader en mij. Het zijn totaal verschillende combinaties van Philip en Ester. Hoe bijzonder. Dus dat ben ik dan ook. Een combinatie van het genetisch materiaal van mijn twee ouders. Een geërfde ratjetoe van eigenschappen, karaktertrekken, medische achtergronden, uiterlijkheden…

Recent, anderhalf jaar na de start van mijn actieve zoektocht, vroeg iemand me wat ik zoek? Op dit moment is het eerlijke antwoord: ik weet het niet. Ik weet niet wat ik mis, ik weet niet wat ik niet weet, ik weet niet wie het is, ik weet niet hoe hij is, ik weet niet wat ik mis. Pas als ik vind, weet ik wat ik mis. Pas als ik vind, weet ik wat ik zoek.

 

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

By | Spoorloos, Zoektocht | No Comments

Aanstaande maandag kom ik weer bij Spoorloos. Ditmaal niet alleen, maar met mijn stoere zussen! We zijn heel benieuwd hoe de uitzending eruit komt te zien. En we zijn blij dat we weer een oproep mogen doen in onze zoektocht naar ‘de donor’, onze biologische vader. Ik hoop dat het uiterlijk van mijn prachtige zussen weer andere mensen aan het denken zet. Lijken we op hun zus, kind, grootmoeder?

We vragen ons alledrie wel af: wie was die man? En wat hebben we nou gemeen? Wat hebben we van hem? Saskia en ik hebben allebei issues met onze gezondheid (ik heb Diabetes type 1), zit dat in de familie? En dat hoge voorhoofd dat ik bij Saskia en Nicole zie, heeft hij dat ook? Is het inderdaad een gevoelige man, zoals wij denken? Heeft hij iets met cijfers? En dat we alle drie geen ‘drinkers’ zijn, hebben we dat ook van hem?

We weten in ieder geval dat hetgeen ik de vorige keer zei, namelijk dat hij op mijn vader zou lijken, niet klopt. Want onze vaders zijn niet alle drie even lang en hebben ook niet dezelfde kleur haar en ogen. Wat dat betreft heeft de dokter mijn ouders wel een beetje gefopt.

Helpen jullie ons zoeken? Maandagavond 18 december, NPO 1, 21.15 uur. We hopen dat jullie kijken!

Verklaring Dick Swaab

By | De donor | 4 Comments

Aan de donoren van de KID kinderen van Dr. L. I. Swaab,

Mijn vader, Dr. Leo Swaab heeft vanaf de jaren 50 van de vorige eeuw veel echtparen geholpen met het vervullen van hun kinderwens door het toepassen van kunstmatige inseminatie met donorsperma (KID).

In die tijd was deze behandeling zeer controversieel, en het vervullen van de kinderwens kon alleen maar plaatsvinden nadat de ouders, de donoren en mijn vader geheimhouding hadden afgesproken.

Intussen heeft een deel van die kinderen ontdekt dat zij afstammen van een onbekende biologische vader en ik heb, op hun verzoek, met een aantal van hen gesproken. Het is duidelijk dat vroeger niet werd stil gestaan bij de latere mogelijke behoefte van KID-kinderen om hun biologische vader te kennen. Deze kinderen zijn nu volwassen en een aantal heeft mij de uiteenlopende redenen van hun zoektocht naar hun biologische vader toegelicht. Ik begrijp hun wens en ik heb sympathie voor hun zoektocht.

Omdat de tijden zijn veranderd, wil ik de donoren van toen vragen om de geheimhouding te heroverwegen in het belang van de KID kinderen. Als U deze stap zou overwegen, aarzel dan niet om contact op te nemen met Ester de Lau via donorkind@esterdelau.nl. Zij staat open voor een persoonlijk gesprek.

Met vriendelijke groeten,

Prof. Dr. Dick F. Swaab

Contact

Contact