Hoera! Een meisje!

By | Broers en zussen | One Comment

Twee weken geleden trakteerde ik op mijn werk op beschuit met roze muisjes. Collega’s die langsliepen keken beduusd wanneer bleek dat de beschuitjes van mij waren. Ik hielp ze uit de droom: ik heb een zusje! Ze heet Jacqueline en ze is 1 meter 81. 

Dat levert bijzondere gesprekken op. Mijn directe collega’s weten natuurlijk wel hoe het zit. Die horen me vaker over de zoektocht naar mijn biologische vader, een bezoek aan het ministerie van VWS of andere donorkind-gerelateerde activiteiten. Voor mensen die verder van me afstaan, was het even slikken. En dan toch moed verzamelen om door te vragen. Hoe zit dat dan?

Enige tijd terug, nam een KID ‘kind’ uit de praktijk van Swaab via deze site contact met me op. Ze is wat ouder dan ik, weet al geruime tijd dat ze donorkind is en had nu toch de stoute schoenen aangetrokken en zich bij de KID DNA-databank van Fiom gemeld. We belden met elkaar en in dat gesprek vroeg ik haar ook een test bij een andere databank te doen. Eentje die niet alleen ouder/kind relaties blootlegt, maar ook de DNA-band tussen broers en zussen bevestigt. Uiteindelijk heeft ze zo’n test gedaan en dan krijg je dus zomaar op een lome woensdagavond om elf uur de uitslag. Ze is onze halfzus!

Dat zorgt voor een slapeloze nacht. Zoals nieuwe broertjes en zusjes dat in andere ‘normale’ gezinnen ook doen. Ruim twee jaar geleden was ik nog enig kind. En mijn nieuwe zus is nu al mijn vierde zus. Naast twee broers. Daar word ik even stil van, hoor…

Ik heb haar dezelfde avond nog toegevoegd aan onze #handmade appgroep. En op zondag zaten we hier, als een echte familie op een Hollandse verjaardag. Met elkaar in een kring in de tuin. Elkaar te bekijken en te bevragen. Ik geniet ervan. Van die broers en zussen.  

Zeven is nog een eitje. Ik heb vrienden met 70 broers en zussen. Dat is de dagkoers. Het is altijd de dagkoers. Morgen kan het weer anders zijn.

Welkom in mijn gekke nieuwe familie, Jacqueline!

Andere Tijden

By | Food for thought | 2 Comments

Een van de dingen die ik graag wilde, was een mooi tijdsbeeld creëren van KID in de tijd dat ik gemaakt werd. Voor iedereen die in een vergelijkbare situatie zit. Als volwassene verrast (of overvallen?) door je afkomst. Of als ouder(s), door je ‘onmogelijke’ kinderwens door de dokter en de tijdgeest gedwongen een groot geheim te bewaren.

Ik heb in de afgelopen jaren aardig wat materiaal verzameld en probeerde dit voorjaar voor de tweede keer de redactie van het NTR programma Andere Tijden te verleiden om een aflevering te maken over de historie van donorconceptie. Zij maken immers mooie docu’s over zaken, waar we vroeg anders over dachten dan nu.

Dit keer had ik beet! Het werd een bijzonder weerzien met oude en nieuwe bekenden. Want je verhaal vertellen aan volslagen vreemden, met een camera op je snufferd, dat blijft een beetje gek. Maar met de redacteur had ik op school gezeten en de geluidsman had ook ooit de aflevering van Brandpunt over de Donor Detectives helpen maken.

Ook andere donorkinderen, een moeder en een donor werkten mee. Heel bijzonder dat dit document er nu is. Ik hoop dat het voor alle betrokkenen een fijne aflevering van Andere Tijd is.

Kijk de aflevering hier!

(Valse) hoop

By | Food for thought | 11 Comments

In februari schreef ik dit stukje. Hoopvol dat ik dichtbij mijn (onze!) biologische vader was. De kans was 95% dat de man die testte een achterneef was van onze vader. Of misschien zelfs dichterbij familie. Toen de uitslag kwam, was ik behoorlijk uit het veld geslagen. De verwantschap moet een generatie hoger liggen, wat (met de grote hoeveelheid kinderen die mensen vroeger soms kregen) de mogelijkheden weer even eindeloos maakt. Wachten op een volgende mooie match. Of een andere lead.

Die andere lead kwam woensdag, op mijn vrije dag. Een Youtube filmpje van een man met Marfan, aan me doorgespeeld door een van de Donor Detectives. In mijn wereld kan iedereen met Marfan familie zijn. Helemaal als ze een mooie Amsterdamse tongval hebben.

Dus ik (samen met mijn lieve DD vriendinnen) op zoek naar de beste man. Hem gevonden, gebeld (altijd spannend!) en naar zijn voorouders gevraagd. Stambomen maar! Vooralsnog zonder resultaat. Er is waarschijnlijk geen connectie met mijn grote Amsterdamse stamboom, waar zoveel DNA matches inmiddels een plek in hebben.

Zo’n dag kost veel energie. Het is een achtbaan, waar ik altijd onverwacht mee geconfronteerd word. En waar ik gewoon wel in MOET stappen. Want stel dat dit de sleutel is?

Duim je met me mee voor die grote DNA match waarmee ik hem ga vinden?!

Een potje

By | Opinie | No Comments

Het potje komt elke keer weer terug. Publiciteit rondom donorkinderen? Kom, we halen het potje weer van stal. Liefst met wat blaadjes met naakte dames erbij.

En zo wordt het ontstaan van donorkinderen altijd geassocieerd met een zich boven seksboekjes aftrekkende man. Terwijl ik bij een artikel over ‘met seks gemaakte mensen’ bar weinig foto’s van de (de suggestie van) coïtus zie. Gelukkig maar.

Mag ik de dames en heren van de pers in Nederland als-je-blieft verzoeken om dat potje eens te vervangen door een andere foto. Gebruik je fantasie en stop met het collectief afschilderen van met donorgameten verwekte mensen als producten van een rukker. Dat draagt maar bij aan het taboe rondom ons ontstaan, en daar heb ik lang genoeg last van gehad.

Bij voorbaat dank.


Contact

Contact