Vanavond is er een uitzending van Zembla over de handel in buitenlands zaad. Ik ben op verschillende manieren daarbij betrokken. Ik zit in de uitzending, samen met een aantal broers en zussen en met Ties, voorzitter van Stichting Donorkind. En omdat Zembla nieuws maakt en een persbericht heeft verstuurd, staat vandaag bij de Stichting de telefoon roodgloeiend. En wie is deze maand de woordvoerder van dienst? Yep, that’s me!
Het was dus druk aan de telefoon. Los daarvan kom ik vandaag niet echt aan werken toe, hoor. Het is toch spannend wat de makers ervan gebakken hebben. Ondanks dat ik alle vertrouwen heb in Myrthe Buitenhuis van BNNVARA. We kennen elkaar nog van de aflevering van Brandpunt over de Donor Detectives, alweer bijna negen jaar geleden. En in de tussentijd maakte ze o.a. nog de docuserie de Baby-industrie en de documentaire over de los van elkaar geadopteerde tweeling Peter en Erik.
Een van de journalisten die vandaag belde begon mij te bevragen en stelde dat ‘wij’ (van Stichting Donorkind) dus eigenlijk willen dat er meer mensen ongewenst kinderloos blijven. Want er is een tekort aan zaad en als het aan ons ligt mag dat niet meer uit het buitenland komen. Ik heb in een gesprek van een half uur op het puntje van mijn stoel gezeten, want:
- er is geen tekort aan zaad, het is werkelijk o-ver-al!
- Stichting Donorkind is niet ’tegen’ mensen met een onvervulde kinderwens, Stichting Donorkind is er vóór kinderrechten (lees artikel 7 en 8 van het IVRK er nog even op na!)
- het gebruik van buitenlands zaad is een economische beslissing van klinieken die winstmaximalisatie nastreven, het vervullen van kinderwensen is daarbij een middel en geen doel
- er is GEEN belangentegenstelling tussen ouders en kinderen, het belang van het kind IS het belang van de ouder – vraag dat maar even na bij de mensen met kinderen in je omgeving, in het geval je zelf (nog) geen kinderen hebt.
Stichting Donorkind heeft de afgelopen maanden gewerkt aan een manifest, dat in een oerversie ook al is aangeboden aan staatssecretaris Judith Tielen. In dat manifest staat vanuit het donorkind beschreven wat we belangrijk vinden. Namelijk dat je weet dat je donorkind bent (dat is nu dus nog niet geregeld!), dat al je familie bij je in de buurt woont (geen buitenlandse donoren en contact met broers en zussen!) en dat als er hierbij dingen misgaan, dat je dan ondersteund wordt en dat daarvoor een fonds opgericht moet worden. Er wordt namelijk veel geld verdiend over de ruggen van mensen met een kinderwens, maar als zij of hun kinderen vervolgens tegen problemen aanlopen geven de klinieken niet thuis. Het manifest lees je hier.
En nogmaals: laat je door niemand wijsmaken dat er een tegengesteld belang is tussen de ouder en het kind. Dat is er alleen in de hoofden van mensen die veel geld verdienen aan dat frame.
De nadelen van de massadonoren zijn me zeker wel duidelijk.
Maar hoe denk jij/denken andere lezers hierover: Het lijkt alsof er alleen een probleem is bij meer dan 25 donorkinderen per donor? Minder is geen probleem? Een donorkind zijn zonder andere kinderen van de donor of met slechts 2 of 3 andere kinderen is prima en moet gewoon kunnen omdat de ouders recht hebben op een kind? Is het niet zo dat de donorkindindustrie ethisch helemaal niet goed is, of de donor nou 1 keer of duizend keer heeft gedoneerd? En dat dan bij duizend keer er wel andere/extra factoren bij komen kijken dan bij 1 x doneren. Vanuit het perspectief van de klinieken en van de mensen die op deze manier een kind willen is alles acceptabel natuurlijk (men heeft recht op een kind namelijk). Maar vanuit het perspectief van de donorkinderen is het niet acceptabel. Nee ook niet 1 x doneren. Ook niet een donorkind zijn zonder andere kinderen van de donor of een paar andere kinderen. Het is helemaal niet acceptabel. Het is een commerciele industrie waar later de kinderen de dupe van zijn want het is niet acceptabel om een donorkind te zijn. In geen enkele situatie.
Jammer dat je anoniem reageert! Maar ik begrijp je punt en adviseer je donorkindpodcast de Kwak Kwaakt te luisteren. Te beginnen met de boze donorkinderenafleveringen. Ik denk dat je veel van je gevoel gaat terughoren in de podcast!
(…) “Maar vanuit het perspectief van de donorkinderen is het niet acceptabel. Nee ook niet 1 x doneren. Ook niet een donorkind zijn zonder andere kinderen van de donor of een paar andere kinderen. Het is helemaal niet acceptabel.” (…) “het is niet acceptabel om een donorkind te zijn. In geen enkele situatie.”
Mmm, ‘opvallende’ reactie. Ik ben vroeger donor geweest om wensouders te kunnen helpen. Ik ken 30 jaar na dato acht donorkinderen. Daar heb ik fijn contact mee. Ze zijn blij dat hun ouders ooit geholpen zijn. Ze gaan samen met mijn twee wettige kinderen regelmatig een hapje eten. Alle zussen en broers bij elkaar. Happy together.
Met kerst ontving een berichtje: “Dank ik ik besta. Ik ben de gelukkigste vrouw op aarde.” Een moeder pakte ooit mijn hand en bedankte me voor wat ik 30 jaar geleden voor haar en haar man had gedaan.
Niet acceptabel om een donorkind te zijn? Laat staat om als donorkind gelukkig te zijn? Kom op, zeg.
Moet ik me als donor misschien schuldig gaan voelen omdat ik ooit wensouders heb kunnen helpen? Gaat me niet gebeuren, integendeel.
Gelukkig heeft de overgrote meerderheid van de Nederlands donoren ooit gedoneerd uit naastenliefde, gelukkig is anoniem doneren sinds 2004 niet meer toegestaan, gelukkig hebben veel voormalige anonieme donoren hun anonimiteit opgeheven, gelukkig zijn de maxima per donor verlaagd en wettelijk gereguleerd, gelukkig staan bijna alle donoren open voor contact. Er is heus al het e.e.a. bereikt.
Ester heeft gelijk. Er zijn nog heel veel misstanden, er is nog heel veel om voor te strijden. En daar zetten o.a. stichting Donorkind, platform Priamos, de podcast De Kwak Kwaakt, wetenschappers en juristen zich met veel gedrevenheid voor in. Deze partijen willen zaken die pertinent NIET goed gaan onder de aandacht brengen en verbeteren. Denk aan: ouders en donoren motiveren tot openheid, donorkinderen en ongewenste massadonoren bijstaan, import tegengaan, Europese regelgeving nastreven, leeftijdsgrenzen laten vervallen, wetgeving meerouderschap, etc. Want nogmaals, er is op dit gebied echt nog veel om voor te strijden. Voor de huidige en toekomstige donorkinderen.