Schandalig

Tjongejonge, bijna tachtig jaar aan schandalen rondom wat we ooit kunstmatige inseminatie met donorzaad noemden, nu donorconceptie. We gingen in Nederland van twee Amsterdamse artsen die uit idealisme ongewenst kinderloze stellen hielpen, naar een internationaal opererende miljardenindustrie die één doel heeft: geld verdienen. Liefst zoveel mogelijk. Zaad als commodity. Handelswaar. En informatie over de donor als marketingtool. Hoe meer je wil weten, hoe meer je moet betalen. Donoren worden eindeloos uitgebuit, kinderrechten geschonden en ouders vertrouwen op goede regelgeving en oprechte artsen maar krijgen onjuiste en onvolledige voorlichting en als het tegenzit een kind met een erfelijke aandoening.

We hebben het over mensenlevens hè. We bakken geen broodjes, we kweken geen tomaatjes, nee, we creëren mensenlevens. En die mensen hebben rechten. Maarja, voordat die babietjes volwassen zijn en die rechten kunnen of willen opeisen, is de fertiliteitsarts al met dik gevulde zakken met pensioen en is alles verjaard. Gouden business! Het klinkt bijna als de ideale misdaad.

Veel mensen zijn niet open over het feit dat ze donorkind zijn. Dat heeft vaak met loyaliteit naar ouders en andere familie te maken. Maar alle schandalen die naar buiten blijven komen helpen natuurlijk ook niet om vrijmoedig te kunnen zeggen dat je met donorzaad of -eicel verwekt bent. Want je bent het product van een schimmige bedrijfstak. En misschien wel onderdeel van zo’n schandaal. Verhoud je daar maar eens toe… ik geef het je te doen.

Wil je weten waar ik het over heb? Lees het nieuws en kijk vanavond naar Nieuwsuur. Mijn lieve Vlaamse vriendin en collega Donor Detective Steph is een van de aanjagers van het blootleggen van een gruwelijke werkelijkheid die gewoon voortduurt. Ik ben apetrots op haar, dat dan weer wel.