De tweeling

Na de eerste zus, de tweede, de derde, de eerste broer, de Marfan, de broer met hersenschade door de Marfan, een grote zus met krullen, twee wettige zoons, twee gekkies (grapje), een slijter, eentje met rode krullen (die kan toch echt niet van ons zijn?) en vorig jaar zomer ‘vier-op-een-rij’ hebben we nu weer iets nieuws.  Een tweeling!

Ik heb geen idee hoe ik aan de buitenwereld moet uitleggen hoe het is om steeds nieuwe sibbelingen te vinden. Dus ik neem je even mee. Het is woensdagavond tegen tien uur als ik zie dat iemand die ik niet ken mij via 23andme, een van de grote internationale DNA-databanken, een bericht stuurt. Of ik gegevens wil delen. Grappig om bij mezelf te merken dat ik denk ‘hoho, dat deel ik niet zomaar met iedereen!’. Dus ik log in, bekijk het verzoek, scroll naar beneden en er staat dat deze Erik mijn halfbroer is. Het duurt een milliseconde voor de impact daarvan tot me doordringt en ik begin meteen heel even en heel hard te huilen. Potver. Een broer. Hoe zou het met hem gaan? En had hij dit verwacht? Dat stuur ik hem ook. Ik hoop dat je deze uitslag verwacht had.

Hij blijkt me ook via Linkedin te hebben bericht en daar stuur ik hem snel een berichtje terug. Ik zie dat hij zijn mobiele nummer op zijn profiel heeft staan en ik bel. We zitten 37 minuten aan de telefoon. Een ruim half uur waarin ik hem vertel hoe het komt dat hij twee halfzussen heeft in 23andme. Dat het er in de echte wereld veel meer zijn. Waarin ik vraag hoe lang hij is, hij me vraagt te raden en ik in één keer goed raad. Ik vraag of hij weet hoe het komt dat hij zo lang is. Aan de reden die ik hem hoor noemen voeg ik een mogelijkheid toe: het syndroom van Marfan. Hij moet naar de dokter.

Misschien vraag je je af waarom ik al die informatie meteen deel. Maar als Erik zou gaan googlen, mijn website vindt en gaat lezen, dan staat het er ook allemaal. En dan wil ik toch liever dat hij het van mij persoonlijk hoort, dan dat hij het leest. Misschien wel op een moment dat hij géén vragen kan stellen.

Erik klinkt overdonderd, maar ook blij. Hij komt graag op zaterdag om 12 uur bij mij aan de keukentafel kennismaken met de broers en zussen die daarbij kunnen zijn. En dan neemt hij voor ons óók een verrassing mee: zijn tweelingbroer.

In een klap twee broers. Ik weet uit eerdere ervaring dat niet alle broers en zussen op dezelfde manier verwelkomd willen worden. Dat is helemaal okay. Ik weet dat niet iedereen hetzelfde reageert. Ook dat is helemaal okay. Maar deze twee heren komen zaterdag samen naar Hilversum. We zijn met zijn zevenen om ze te verwelkomen in onze wonderlijke familie. Iedereen neemt iets lekkers mee en we zitten bijna zes uur lang met elkaar aan de keukentafel om kennis te maken, vragen te stellen en te beantwoorden. In de hoop ze een zachte landing te bezorgen. Want dit is niet zomaar iets. Welkom in het parallelle universum! Dit is het begin van hun ‘donorkindreis’ en die maakt iedereen op zijn eigen manier. Ik geef het je te doen, op je zestigste horen dat je vader niet je biologische vader is. Ook als je vader in zo’n geval ‘gewoon’ je vader blijft, gaat er toch het een en ander schuiven.

Wat me diep raakte, was dat de tweelingbroer van Erik zaterdag bij mij aan de keukentafel in mijn ogen keek en vroeg: ‘Ester, hoe is dit nou voor jou? Elke keer een broer of zus erbij?’ Dat je in al die turbulentie de tijd en de ruimte hebt de ander te zien, dat vind ik ongelooflijk knap en lief!

Zo’n uitbreiding van de familie is bijzonder en kost tegelijkertijd ook energie. Tijd om lekker met Eefje een paar dagen naar Texel te gaan. Voor de vierde keer mogen we logeren bij Michiel. Het lijkt wel een traditie. Net als dat welkomstritueel aan de keukentafel. Ik hou ervan.