Ik kan me herinneren dat ik altijd ergens bij heb willen horen. Daar deed ik ook altijd mijn best voor, met wisselend succes. Mijn vader trouwde bijvoorbeeld meerdere keren. En hoezeer ik ook mijn best deed en het graag wilde, ik paste er nèt niet lekker in.
Fast forward naar Amsterdam, afgelopen vrijdag 7 augustus 2026.
Mijn grote broer Martijn en zijn lieve vrouw Linda waren vorig jaar vijftig jaar getrouwd. Zij trouwden toen ik net geen twee jaar oud was. Ik was niet uitgenodigd want duh, ze wisten nog niet dat ik bestond. Nu mocht ik wel op het feestje komen, vorig jaar zomer. Net als alle broers en zussen die we tegen die tijd verzameld hadden. En bijna iedereen was er ook. Als cadeau had ik bedacht dat we een keer met Martijn en Linda door Amsterdam zouden toeren. In een busje, met zijn allen, langs de plekken waar Gerard in zijn leven gewoond heeft.
Omdat ik geen ster ben in organiseren, had ik hulp nodig. Die ik uiteindelijk van zus Yvonne en broer Marco kreeg. Zo gingen we afgelopen vrijdag ein-de-lijk op pad, met Marco (spanwijdte 2 meter 20, altijd handig voor de groepsselfies) als chauffeur. Koelbloedig stuurde hij ons door Amsterdam. Van adres naar adres. Een paar hoogtepunten:
- Yvonne werd wild bij elke speeltuin die ze zag. Er kwam een recalcitrante blik in haar ogen en ze wilde SPELEN!
- Zingen in de bus. We hadden een speellijst met lievelingsmuziek van Gerard, gemengd met Amsterdamse meezingers. Mijn linkeroor doet nog pijn van de adlips van Marcia.
- Op de foto voor het huis waar we in de voorkamer op de eerste verdieping verwekt zijn. Eentje op volgorde van leeftijd en eentje op volgorde van lengte. Ik sta op beide foto’s aan de kant van ‘de kleintjes’.
- Linda en Martijn hadden een afspraak met de beheerder van het Apollo House, de ouder Rijksverzekeringsbank waar Gerard opgroeide en waar Martijn later nog bij opa en oma op bezoek ging. Ze gaf hen een boek en ze mochten even het gebouw in.
Martijn vertelde bij elk huis zijn herinneringen aan de plek en aan zijn vader. Ik had de hele dag een koptelefoon op om met mijn podcastapparaatje audio-opnamen te maken. En ik voelde me zo rijk! We hebben een album met foto’s waar de pret vanaf spettert en ik heb het hele weekend in een roes van verliefdheid teruggekeken op een magische dag.
Wow. Linda en Martijn, dank jullie wel!!! En alle broers en zussen, ook die er niet bij waren, wat heerlijk dat jullie mijn tribe zijn.