Ik ben opgegroeid als enig kind. En altijd heb ik de wens gehad ‘ergens bij te horen’. Mijn ouders zijn gescheiden, beiden hebben nieuwe relaties gekregen en in retrospectief was daar altijd dat verlangen. Hoor ik hier dan bij? Bij deze nieuwe man of vrouw, bij hun gezin of deze samengestelde familie? Ook bij schoonfamilies was het er: mag ik hier dan alsjeblieft bij horen?
Nu heb ik ze gevonden. De mensen waar ik ‘bij hoor’. Ze willen niet allemaal persé ook bij mij horen en we hebben ook niet allemaal actief een plek in elkaars leven. Maar het klikt en dat is zo ongelooflijk fijn.
Zij zijn mijn familie. En dan niet in de traditionele zin, dat je met elkaar bent opgegroeid. Maar ze zijn wèl mijn familie. Soms noem ik ze mijn ’tribe’, omdat ik mensen niet wil afschrikken. Maar dan doe ik eigenlijk mee aan een buitenwereld die sibbelingen ‘genetisch verwanten’ noemt en donorfamilie een ‘verwantschapsnetwerk’. Nee, dan noem ik ze toch echt liever ‘gewoon’ familie. Mijn familie.
Gisteravond vierde onze lieve Fred zijn 50e verjaardag. We gingen er met een clubje heen en hebben gezellig samen gegeten, geborreld, gepraat en gedanst. Ik heb genoten. Van mijn eigen pret, maar ook van het plezier van aanwezige broers en zussen, partners en kinderen.
Foto: Lisette heeft laatst in Spanje het steentje op de foto gemaakt. Een hartje voor elke broer en zus <3.